دير زماني است كه مردمان ايراني و بسياري از جوامع ديگر، در آغاز فصل زمستان مراسمي را برپا مي‌دارند كه در ميان اقوام گوناگون، نام‌ها و انگيزه‌هاي متفاوتي دارد. در ايران و سرزمين‌هاي هم‌فرهنگ مجاور، از شب آغاز زمستان با نام «شب چله» يا «شب يلدا» نام مي‌برند كه همزمان با شب انقلاب زمستاني است. به دليل دقت گاهشماري ايراني و انطباق كامل آن با تقويم طبيعي، همواره و در همه سال‌ها، انقلاب زمستاني برابر با شامگاه سي‌ام آذرماه و بامداد يكم دي‌ماه است. هر چند امروزه برخي به اشتباه بر اين گمانند كه مراسم شب چله براي رفع نحوست بلندترين شب سال برگزار مي‌شود؛ اما مي‌دانيم كه در باورهاي كهن ايراني هيچ روز و شبي، نحس و بد يوم شناخته نمي‌شده است. جشن شب چله، همچون بسياري از آيين‌هاي ايراني، ريشه در رويدادي كيهاني دارد. 

در گذشته، آيين‌هايي در اين هنگام برگزار مي‌شده است كه يكي از آنها جشني شبانه و بيداري تا بامداد و تماشاي طلوع خورشيد تازه متولد شده، بوده است. جشني كه از لازمه‌هاي آن، حضور كهنسالان و بزرگان خانواده، به نماد كهنسالي خورشيد در پايان پاييز بوده است، و همچنين خوراكي‌هاي فراوان براي بيداري درازمدت كه همچون انار و هندوانه و سنجد، به رنگ سرخ خورشيد باشند.

یکی از آیین های شب یلدا در ایران، تفال با دیوان حافظ است. مردم دیوان اشعار لسان الغیب را با نیت بهروزی و شادکامی می گشایند و فال دل خویش را از او طلب می کنند. در برخی دیگر از نقاط ایران نیز شاهنامه خوانی رواج دارد. نقل خاطرات و قصه گویی پدر بزرگ ها و مادر بزرگ ها نیز یکی از مواردی است که یلدا را برای خانواده ایرانی دلپذیرتر می کند. اما همه این ها ترفندهایی است تا خانواده ها گرد یکدیگر جمع شوند و بلندترین شب سال را با شادی و صفا سحر کنند.
در سراسر ایران زمین و مخصوصا کارچان ، جایی را نمی یابید که خوردن هندوانه در شب یلدا جزو آداب و رسوم آن نباشد. در نقاط مختلف ایران، انواع تنقلات و خوراکی ها به تبع محیط و سبک زندگی مردم منطقه مصرف می شود اما هندوانه میوه ای است که هیچ گاه از قلم نمی افتد، زیرا عده زیادی اعتقاد دارند که اگر مقداری هندوانه در شب چله بخورند در سراسر چله بزرگ و کوچک یعنی زمستانی که در پیش دارند سرما و بیماری بر آنها غلبه نخواهد کرد.

شب یلدا در کارچان آداب و رسوم خاصی دارد این شب در قدیم شکمبه شوران نیز معروف بوده یعنی این که اگر یک زن از اغاز روز تا پایان وقت خود را صرف شستن یک شکمبه گوسفند کند به علت کوتاهی روز وقت کم می اورد

     مجله نیکو مجله عاشقان

این سه سال اما هیچ چیز را فراموش نکردم شاید عشق اول یعنی به هم نرسیدن .

*ستاره*

ستاره آی ستاره چشمک بزن دوباره

وقتی دلم میگیره شادی ارزش نداره

قدر زمین و دریا ستاره من می خوامت

ستاره ها نور دارن ماه بیچاره تاره

اگه ستاره نباشه زمین تاریک میمونه

عاقبت کار همه بی ستاره زاره

اگه که تاریک بمونی بازم می خامت

هر چی باشی ستاره ای واسم فرقی نداره

خدا نخواد ستاره از آدمها سیر بشه

اونوقت توی طبیعت مثل درون غاره

اما خدا ستاره رو دلگرم آفریده

کاری کرده که از دلش نور بباره

اگه کسی دلش با ستاره نباشه

نیکو ستاره رو دوست می داره

عشق نيكو چيست؟

عشق نيكو عشق بين بشر و خدا است, عشق بين ما و همسايگان ما است. بعضي اوقات دو يا سه نفر مرد يا زن از ته دل به يك‌ديگر عشق مي‌ورزند و عشق آنها دوسره است. عشق خواص گوناگون دارد. ابتدا دل انسان نرم و مهربان مي‌شود, پس از آن دل به بيماري عشق گرفتار مي‌آيد...  پس از مدتي حرارت واقعي عشق الهي را حس مي‌كند و به گريه و ناله و لابه مي‌پردازد و مانند سنگي مي‌ماند كه در كوره‌ي گداخته‌اش انداخته‌اند تا به آهك تبديل شود و در نتيجه‌ي رسيدن شعله‌هاي آتش ترك برمي‌دارد و صداي ترك خوردن او به گوش می‌رسد... در ضمن باید بگم من پسرم و نیکو اسم هنری من است اسم من (محسن صفری) است با تشکر از همه شما که به من لطف دارید

قسم به اون خدایی که مهربونه                 درد دل عاشقاشو خوب می دونه

قسم به خورشیدی که روزا تابونه               نور افکن دشت وبحرو بیابونه

قسم به اون باد بهاری و خنک                   که برام شاخه بید و می رقسونه

قسم به اون همدمی که با دیدنش                     صدای آواز منو می لرزونه

****

قسم به زخمهایی که خورده بودی               زخمایی که دلم رو می سوزونه

قسم به دل که تنها مونده بازم                     اشکهایی که روی چشام روونه

قسم به قلبم که چه مهربونه                         به یادت هر شب میگیره بهونه

قسم به تو که عاشق تو هستم                    عشقی که عمری تو دلا می مونه

****

قسم به اون صدای نازنینت                          که وقت تنهایی برام می خونه

قسم به اون صورت و روی ماهت              که عیب های دلم رو می پوشونه

قسم به روزگار به چرخ گردون                    به دنیایی که سر تا پاش زبونه

قسم به حرفهایی که می شنیدم                   حرف هایی که دلم رو می برونه

****

قسم به اون نگاه عاشقونه                            که باز داره دلم رو می شکونه

قسم به حرفهاییت که می شنیدم                       عشق ما مثل قصه ها میمونه

اون روزی که نگاه می کردم به تو                   فکر نمی کردم بشه عاشقونه

قسم به اون روزهایی که نباشی                    فکر میکنم که باز میشم دیوونه

****

قسم به زلفهام که شده پریشون                  با دست هایی که کرده اونو شونه

قسم به چشمام که به زیر بارون                          برای تو به سوی آسمونه

قسم به اون دیم دیریمی که دارم                    براش می سازم تو دل آشیونه

قسم به شعرایی که گفته نیکو                            وقتی بمیره یادگار میمونه

دوبیتی

                                      قصه

فکر می کنم که قصه ها جایی واسه ما ندارن

      داغ جـدایـی رو همش توی دلامون می کارن

قصـه بـرگ هـای چنار با هـم توی دریا کنار

      رقص های بی امون باد تو جنگل و تو بیشه زار

خلوت

دیـشب آسمـون چـشمات پر بود از ماه و ستاره

        انـگـار از اون دوتـا لـبـهـات گل نیلوفر می باره

حرفهای قشنگ قشنگت منو باز خام خودش کرد

        تـو خـلـوت شـبـونـه مـنـو تو دام خودش کرد

یک خاطره یک شعر

22/12/84 در اوج نا امیدی قلم در دست می گیرم و می نویسم تا کمی آرام بگیرم ‍. واقعا باید به چه اندیشید ، به مرگ،به زندگی،به عشق یا آرزو.همه این موارد به نحوی از من گریزانند به این می اندیشم که چگونه باید سالهای بدون samane را سپری کنم ،گمان کنم چون مجنون ،روبروی انگشت مردم و ریشخند های آنان واقع شوم هر چه می خواهم که samane  را فراموش کنم نمی شود نمی دانم چه کنم ؟واقعا که نیکو مرد غمها نیست بابا هر کس که نمیتونه شونه هاش رو زیر خروارها غم بذاره . هر چه بیشتر میگذرد بیشتر دلتنگ samane  می شوم . به امید روزی که یاsamane  بیا یا من فراموشش کنم . این شعر را سرودم اون موقع یکم تازه کار تر بودم.

فراغ یار

دلم از فراغ یارم غصه دارد

زهمه نگاه مردم گله دارد

خداوندا نکردم من گناهی در دو عالم

که حالا باید از یارم بنالم

نمی دانم چرا عاقوش گرمش را بر قلبم نمیگذاره

چرا دیگر ز بوستانش برایم گل نمی آره

پشیمانم که کردم با دل او آشنایی

شب و ظلمت طلب کردم به جای روشنایی

دلم وقتی که تشنست می شه خاموش

می شه بازم تو دلهاتون فراموش

تو که از غصه و دردم شنیدی

چرا عاقوش گرمم را ندیدی

تو که دیروز دلی را زنده کردی

چرا قلب منو پژمرده کردی

کاش اون روز که اومد دست توی دستم

میومد و منم دست می شکستم

حوالت کرده ام به حضرت دوست

که حامی همه درماندگان اوست

ولی رفتم به جای چاله در طومار چاهی

اینه عاقبت نیکو چه خواهی چه نخواهی